شد كه روز اوّل ماه بوده بجاى روزه رمضان محسوب مىشود و حكم صورت علم در آن جارى نيست . و نيز اگر در ماه رمضان از روى نسيان و فراموشى روزه ديگرى را قصد نمود بجاى آن روزه رمضان محسوب مىشود . مؤلف گويد : مدرك حكمى كه در يوم الشّك گفته شد اخبار كثيره‌اى است كه در اين باب نقل شده از جمله حديثى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 12 به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از عدّه‌اى اصحاب ، از احمد بن محمّد ، از ابن ابى الصّهبان ، از علىّ بن الحسين ( الحسن ) بن رباط ، از سعيد - الاعرج قال : قلت لابى عبد اللّه عليه السّلام : انّى صمت اليوم الّذى يشكّ فيه فكان من شهر رمضان افا قضيه ؟ قال : لا ، هو يوم وفقت له . قوله : بعدم تعيينه : يعنى قصد تعيين در آن لازم نيست . قوله : لا يعيّن غيره : يعنى غير رمضان . قوله : و الّا بطل فيهما : ضمير در [ بطل ] به صوم و در [ فيهما ] به رمضان و غير آن راجع است . قوله : لعدم نيّة المطلوب : مقصود از [ مطلوب ] رمضان است قوله : و عدم وقوع غيره فيه : ضمير در [ غيره ] به مطلوب و در [ فيه ] به رمضان عود مىكند . قوله : هذا مع العلم : مشاراليه [ هذا ] بطلان روزه نسبت به